De haltes herinneren mij aan een tijd met een ander tempo. Dorpen en gemeenten gaven zich toen nog een gezicht met hun eigen straatmeubilair. Een halte was meer dan een plek om te wachten. Een kleine wereld, waar de sporen van tijd, ontmoetingen en gebeurtenissen zichtbaar bleven.

Veel van die haltes staan er nu verwaarloosd bij. Jarenlang niet onderhouden, door niemand echt meer gezien. Ze horen bij het landschap zoals een scheefgezakte schuur dat doet: vanzelfsprekend, bijna onopgemerkt. Tot de natuur ze langzaam terugneemt. Struiken groeien door kapotte ramen, grijs beton wordt groen.

Intussen verdwijnen de routes op het platteland. Met hen verdwijnen ook de haltes, de wachthuisjes van vroeger. Ik fotografeer ze, soms nog net op tijd, soms te laat.

Wat ervoor terugkomt is overal hetzelfde. Nieuwe, hufterproof modellen, bedacht om lang mee te gaan, goedkoop en praktisch. Ze doen wat ze moeten doen, maar zonder gezicht. Wat overblijft is een landschap dat stiller, uniformer en anoniemer wordt.